در ضلع جنوبي حرم مطهر رضوي و جنوب غربي صحن آزادي به رواقی آینه کاری به سبك معماري اسلامي بر می خوریم که مدفن بهاءالدین محمد بن حسین عاملی معروف به شیخ بهایی، ریاضیدان، حکیم، شاعر، عارف، ادیب، منجم، مورخ و فیلسوف گرانقدر است .
شیخ بهایی در ۸ اسفند ۹۲۵ خورشیدی در بعلبک لبنان متولد و مرگ این عارف بزرگ در سال ۱۰۳۰ و یا ۱۰۳۱ هجری ذکر شده است . پدرش از فقها و محدثان بود و به درخواست شاه طهماسب صفوی بهعنوان «شیخالاسلام دارالسلطنه قزوین» انتخاب شد و بعد از رحلت پدر بزرگوارش در عهد شاه عباس صفوی خود به این مقام منصوب شد.
شیخ بهایی همواره درباره عدل و انصاف سخن می گفت و مانند صالحان عمل می کرد و به خلق خدا خدمت می کرد. تالیفات وی بر اساس پژوهش یکی از محققان بالغ بر ۹۵ کتاب و رساله است.
برخی از نویسندگان نیز آثار شیخ بهایی را ۱۲۰ عنوان ذکر کرده اند که شیخ بيشتر اين كتابها را از جمله ‘مشرق الشمسين و اكسير السعادتين’، ‘اربعين حديث’، ‘اثني عشريات خمس’، ‘رسايل خمس اثني عشريه’ و ‘رساله اثني عشريه’ وقف آستان قدس رضوي كرده است .
شیخ بهایی را به عنوان معماري بزرگ نيز مي شناسند به طوري كه منارجنبان اصفهان، طرح مهندسي تقسيم آب زاينده رود براي هفت ناحيه، كاريز نجف آباد و حمامي كه با يك شمع گرم مي شود از يادگارهاي بجا مانده از اين دانشمند بزرگ است.
جهت قدردانی از فعالیت های بیشمار او در زمینه ی علم ستاره شناسی، سال۲۰۰۹ به عنوان سال نجوم و شیخ بهایی توسط یونسکو ثبت شد و سوم ارديبهشت ماه نیز در سالنامه جمهوري اسلامي ايران به نام روز بزرگداشت شيخ بهايي نامگذاري شده است.
